Take the money, I mean ME!

Leave a comment

for “Cash and Marry”
documentary movie by Atanas Georgiev

cash&marryOne of the movies which are part of the DokuFest program in the Balkan Docs category is “Cash and Marry”,  which I recently saw and was pleasantly surprised. This movie, by Atanas Georgiev, is a Balkan story about people who try to make their way to Europe. It’s a story about Balkan men with student visas who try to gain an Austrian passport by “buying” a wife once they reach “Europe.” It is about the risk they take by giving 7,000 Euro (or more) in order to get in a marriage with citizens from the European Union as a solution to their current problems.

The issues raised in this controversial movie are serious ones. How does it feel to be a second-category citizen, and what does it entitled to establish your own identity within the European labyrinths? The movie portrays the sincere moments and the humor which comes together with reality and truth in such situations. Should society generate such layers of itself and should anyone be a victim of such a future?

The movie “Cash and Marry” is a production of Macedonia, Austria, Croationa, and the U.S.A., and the project was prepared for 10 years in advance. The music is done by Foltin (Фолтин), which is a popular band for the theater and film music scene in Macedonia, and on the Balkans and Europe. The music in “Cash and Marry” has a unique Balkan-European sound which makes the movie appealing to watch.

The attractiveness of this issue is considerable. There are people from Austria who have seen the movie and had no idea of this problem in their own country. This movie is relevant because there are such cases of buying marriages and women in all of the European countries, and it represents the way in which Balkan people see themselves. The technical aspects, facilitated by the movie’s crew, are excellent. The mere fact that this movie has already been to a number of big festivals and has a lot of awards is enough to make us happy that this movie is in the DokuFest program. I recommend it to everyone who finds such a topic interesting. And such it really is.

Saturday, Aug. 8, 20:30, Kino Bahce

Mite Gogov, guest from Macedonia and member of Doku Press

translated by Donika Pemova

Dokufest 8

Leave a comment

DOKUFEST GROWS BIGGER AND BIGGER

opening night at Dokufest

This year, the opening ceremony announced a spectacular issue of the festival. It began with the biographical story of famous African musician Youssou N’Dour and the movie “Youssou N’Dour – I Bring What I Love.” This is a story full of love, the hope for change in our current global reality, a kind of utopia, which is accessible to anybody. I believe this is also the purpose of DokuFest – to generate positive art and experience.

This year, the program is full of movies that leave you breathless and which are similar to each other in being screened at festivals with a high reputation. I would not pick favorites because the whole line-up of movies from all categories is filled with titles which are well-known in the documentary film scene. We can see spectacular movies in the International Docs and International Shorts categories, which are, in my opinion, the categories that represent more alternative filmmaking. Through these categories, we can see communication and messages which make the so-called Seventh Art transform moving images and sound in stories that can make us discover new ideas.

In Balkan Docs, there are new movies from the everyday life and reality that all of us in this region live in. The titles which show up on this year’s DokuFest program for Balkan Docs are some of the best ones. Among these titles, we see the best recent productions coming from Macedonia, Serbia, Kosovo, Turkey, etc.

I was pleasantly surprised by an additional category in the program, called Green Docs. This category makes the festival unique in raising the awareness of the guests and visitors in relation to ecological problems which our planet Earth is facing. Movies about the environment can change the world. Like youth worker for me Dokukids is also idea that give us the chance to see trough the eyes of the kids who share their ideas without limit in the expression.

I am happy that this year I had the chance to come to the festival again, and in this way to notice the development it undergoes. The progress, compared to last year, is evident in the wider range of films on the program in all categories, as well as in the number of visiting guests who share their work and art in film. Having open-air cinemas is a great concept, which functions well for this festival. The access to cinema is easier for all the people who live in Prizren, love movies, but during the year don’t have the opportunity to watch them in a cinema. Together with a stroll around town, anybody can watch a film at an accessible price, which is even symbolic. Communication between directors and audience is easy and open because both groups of people are at the same place. Now that the festival is nearing its end, there is one movie which I recommend and which will close Dokufest, namely “Waltz with Bashir.” It is a pleasure that I was invited to the festival this year as well, and I wish DokuFest all the best next year as well.

Mite Gogov, guest from Macedonia and member of Doku Press
photo by Albulen Ajgeri
translated by Donika Pemova

МАНАКИ !?!…what was that?

Leave a comment

Се мислев дали да напишам овде нешто за ова нешто што се вика Интернационален филмски фестивал Браќа Манаки , и подолго време не сакав да размислувам заради тоа што во суштина незнаев од каде да започнам и во кој контекст да зборувам.
Ама вака некако додека бев во Битола добив информацијадека можам да одам на филмовите и дека ќе добијам pass за сите филмови, на што изреагирав како мало дете кога му даваат БОМБОН. На отварањето неможев да одам затоа што се поклопуваше со некои од активностите на youth exchange-от, во стилот презентација на нашата држава на една од cultural event-ovite. А дојде директорот на организацијата од Битола и само ми направи да ми е криво кога ми кажа дека тој и неговата девојка (по потекло од Хрватска) ќе одат и можат да ме земат со нив со кола. Веќе бев готов да кажам ајде одиме затоа што и пред тоа на размената кажав дека морам да одам на отварање-задолжително.
Но презентацијата мораше да се направи, и не успеав да одам првата вечер. За втората вечер веќе беше по друго, завршив на време со активности, пуд под ноѓе и од Пелистер се спуштив во Битола на филм. Имаше народ кој разговараше таму, но не за филмовите туку за некаква политика. Видов еден пријател после подолго време и место вообичаениот муабет ( оооо кај си, како си, што има ), после неполна минута ми вика да донесам еден список ќе сакаш ли да се потпишеш. Го прашувам за што треба да се потпишам и тогаш ја разбрав политиката на сите овие луќе овде собрани на филмски фестивал.Целта на оваа петиција за која ми збореше мојот пријател беше да се врати фестивалот овде во Битола,а мене и баш не ми беше јасно како, заради тоа што филмот требаше да започне за некои десет минути, последователно на тој факт следува- фестивалот е тука од кај треба да се враќа. Аха, имало проекции и во Скопје на истата програма на фестивалот и скопската публика не била овде туку си го презела и присвоила фестивалот и стравот беше во тоа дека после неколку години вака и фестивалот целосно да се префрли во Скопје.
Реков ОК, дај го списокот ќе се потпишам и јас.
Некако нема смисла сите работи да се централизираат во метрополата Скопје кое може само да сонува да Биде Метропола. (барем избрал лош начин како да го постигне тоа). Помислив на театарскиот фестивал што го имаме во Струмица и на тоа да биде и тој во Скопје, макар што последниве неколку години мириса на корупција и перење пари. Не ми се допаѓаше идејата, иако во Битола процесот беше во тек.
Се потпишав.
Влегов во салата за проекции во домот на културата и имаше публика како за на кино не како за на фестивал. Ај можеби е до тоа што веќе е втор ден како да е претпоследен, па луќето не се преоптеретиле со тоа дека ќе поминат низ еден црвен тепих кој се наоѓаше на влезот. Ама се си имало причина. После некое време откако почна филмот почна да станува студено. Си викам ај само мене ми е дека сум на Пелистер и таму е ладно сега добивам flash, но и другите луѓе почнаа да шушкаат, да се преместуваат, по некое време почнаа и да си одат. Навистина беше студено во салата. На другиот ден си зедов ракија и подебела облека. Но не ми беше тоа поентата. Поентата ми беше како да има фестивал во ладна сала, како да има проекции и луѓето да седат концентрирани и да гледат филм кога постојано ти се ежи кожата и носот ти станува ладен. Факт: ако Битола сака да има фестивал треба да има и услови за реализирање на тој фестивал. Помислувам на тоа како било на отварање и ми доаѓа смешка за сите директори, бизнисмени и други како нив заедно со нивните женички кои после двеминути внатре сигурно сакале да си одат како прво заради нетемпературата во салата, и како второ заради шпанската серија која веќе им почнала дома.
Од таму почнува целото мое разглобување на проблемот наречен Манаки: Битола или Скопје. Никаде. Ако е вака подобро да не се срамиме.
На другиот ден немаше ни толку посетеност, но тоа е нормално сите паѓаат еден по еден. Мислам дека и јас ќе се разболам ако дојдам уште еднаш. Филмовите барем некои беа добри и некои ми беа непознати. По тоа се познава дека има фестивал. Но, кај се гостите на фестивалот, кај се режисерите, кај се глумците, фотографите. Нели за тоа служат фестивалите, по мое пртходно искуство. Можеби се лажам. Оваа е сигурно некој subcultural festival на кој авторите не доаѓаат затоа што се многу повлечени, авангардни и underground. Не е точно имаше и некои старци. Но имаше и студентска, експериментална и документарна програма, така пишуваше.
Третиод ден беше исто, но јас веќе си имав предпроекционен ритуал. Подебело палто, шал и ракија задолжително. Интересно е дека така умираат фестивалите во Македонија. На оние светли сцени од филмот кога се осветлува цела сала се завртуваш назад кон публиката и гледаш луѓе што можеш да ги изброиш на рацете и нозете, можеби и само на рацете. Вака и сатисфакцијата да останеш до крај не е јака, бар не како температурата во салата или посетеноста или gender balance – от. Или и девојќите беа маскирани како машки од премногу алишта врз нив.
Излегов да пијам пиво во кафе барот во Домот и имаше толку многу луѓе што личеа на филмаџии, дури му даваа посебен амбиент на целиот бар. Ама ако се такви би требало да бидат внатре на проекции, а не да ја филмуваат реалноста.
Ова не беше фестивал оваа година. Посакувам следната година битолчани да имаат вистински фестивал, и сите од Скопје што се сметаат за филмаџии да дојдат во Битола и да се чувствуваат како филмски гости. Па може и да си ја затоплат салата битолчани, па после да зборат за задржување на фестивалот кај нив, вака, еве јас го поканувам Манаки фестивалот да дојде во Струмица.
Бујрум!

DOKUFEST 2008

Leave a comment

Пред некој ден дојдов за првпат во северозападниот нов сосед Косово по отворената покана од пријатели од Призрен да присуствувам на седмото издание на фестивалот за документарни филмофи dokufest. Пристигнав на време за отварањето на фестивалот на кое збор зеде и премиерот на Република Косово Хасим Тачи мислам. Ми беше интересно да го видам на некои пет метра од мене затоа што до тогаш го имав гледано само на euronews и на националните телевизии, а за него имав впечаток дека е добар политичар кој успеа од Косово да направи држава и тоа го гледам како резултат сега. Само што заврши официјалниот дел од отварањето на фестивалот почна проекцијаа на првиот филм кој беше идеален за отварање на еден ваков голем фестивал. Филмот баш документарен и баш сериозно направен, а еден од карактерите во филмот Nora Jones, приватно зборува за некој нејзин другар што е главен лик во документарецот и преживува мозочен слом или нешто такво. Заврши филмот и отидовме во еден клуб каде требаше да се одржи забавата за сите гости на фестивалот. Пијана забава.
Другиот ден утринско кафе пред клубот Deep што за мене е одлична идеја затоа што сите учесници се појавуваат тука и се обидуваат да направат мрежа на комуникација, што во принцип и не е толко тешко. Кога се работи за луге што се занимаваат со филм и филска уметност комуникацијата не претставува проблем. (незнам о што е работата дали во сонцето, музиката, кафето, водата или…)
Кафето и не само утринско туку и попладневно завршува со тоа што јас отидов да гледам некои филмови и успеав да видам пет од оние што се на програмата преку ден. Некои од филмовите беа доста добри.
Вечета на програмата имаше многу добар видео перформанс (да појаснам: црно-бел филм без текст т.е. со малку текст и музика која двајца браќа близнаци ја правеа во живо). Филмот беше навистина добар, главниот протагонист извонредно актерско мајсторство, а музиката на моменти правеше луѓето да произведуваат индивидуални халуцинации. Едно момче од публиката некаде на половина филм дојде и ми призна дека имал халуцинации од музиката и од филмот.Незнам дали да му верувам, јас немав.
Забава пред Deep повторно. Повторно пијано, лудо незаборавно.
Трет ден. Утринско кафе И КОКА КОЛА повторно на истото место. Пријатели од Хрватска кои спијат во хотелот каде што спијам и јас ме придружуваат. Забавни луге. Се обидуваме да смислиме некоја активност која би можеле да ја спроведеме. Решение – еко акција по рекаа во Призрен од таму кај што почнува доку кампот се до влезот во Призрен.

Јас не отидов, мислам дека е доволно тоа што учествував во креирањето на целата активност. Бев повторно на проекција на филм кој требаше да биде добар , а мене лични не ми остави некој впечаток. Имаше еден карактер кој се обидуваше да се излечи од болест на зависност или од зависност од КОКАИН. Ем му одеше тешко ем и не е лесно да се излечиш. Плус и да успееш добро да го прикажеш тоа на платно – филмско. Можеби не ми се допадна затоа што не успеав да го загледам филмот од почеток, туку некаде од половина почнав да го гледам. Програмата на фестивалот е доста глема и збиена и секогаш е тешко да одлучиш во кој простор да одиш и кој од филмовите на програмата да ги гледаш. Wall as a Screen беше следното нешто што го посетив на програмата. Идејата на овие проекции беше да се проектираат седум филмови на седум разлишни локации во градот и така да се запознае и градот како и да се направи целина од сите филмови. Ми се допадна брзината и умешноста на тимот за саат и триесет минути да го просетаме половина Призрен и на најчудните и најтемни места да ги изгледаме проекциите. Пред Deep again обид за drum & bass забава ама и не толку успешна иако имаше луѓе повеќе од вообичаено. Полека полека забавата повторно стана луда и незаборавна. И пијана секако.

Макијато и кока кола и на четвртото утро пред Deep. Запознав некој режисер од Албанија кој има интернационален документарен филм, се договоривме да добијам копија од неговиот филм да можам да го гледам и да дискутираме по прашањето на неговиот филм.


%d bloggers like this: