#blogging – [spiritual] thing we do before new year?!

Leave a comment

.are u a blogger? do u blog often? when was d first time when u hear about blog? even that I can say that is more then decade, I will just try to make d frame of my 10 years experience in blogging. u know it’s not easy to be constant, to be interesting, to be with d right content in d right time? I’ve never been so into it, but u know, years are passing…


I look in this blog and I see that this year was totally out for my blogging “in English”. I open this blog few years ago because I was thinking that I’ll have much more free time, and I’ll just share what I think is new and attractive, what can be viral and popular. I hit d button once when I wrote article about woodkid. I know that this music is great and that he will be popular very soon. that’s like it was!

I didn’t wrote article about zaz, but when I saw her in Paris 4 years ago somehow I had that feeling when u are aware that there is star in front of u. I try(ed) to share earlier here things that are important for me, d way of living, d way of believing, d way of acting…


are u active citizen? are u part of ur civil community? are u pushing for changes in ur area, in ur home place or wherever u are? hard times are coming, nobody cares about nobody, capitalism, consumerism, corruption. on d other side poverty, violence, minorities.. what are we doing actually? we are blogging about that? really?! so awesome! c’mon people, it’s 21 century and all we are sharing on d social media is what we eat, where we’re having fun, what is our favorite pet, plus 10 cats & 10 dogs for free, because they look cute, yea.

.I must share this old story with u, somehow I think that is really necessary to repeat d things that we know and we count them as important for ur life:

An old man and his grandson are sitting by the fire outside the tepee, wrapped in furs and gazing into the leaping flames. High on a snowy ridge, a wolf howls at the moon and another answers from far away. Soon after, the old man removes the pipe from his mouth.
‘Grandson,’ he says. ‘There are two wolves inside you. One is white and the other is black.’
‘What are they doing there, Grandfather?’ asks the wide-eyed boy.
‘They are fighting each other,’ says the old man.
The boy considers this, then asks, ‘Why are they white and black?’
‘The white one is your love, your peace and your truth. The black one is your fear, your anger and your lies.’
The fire crackles and sparks flare in the night. The wolf on the ridge howls again and the old man puffs contentedly on his pipe.
Finally, the boy says, ‘Which one will win, Grandfather?’
‘Ah,’ says the old man, removing the pipe once more. ‘The one that wins is the one that you feed.’


:being person that will show some new perspective to d circle of people that are close to u is harder then ever. nobody listen, nobody cares, I write this not because someone will read it, I write this just because now I’m alone and I think it’s time for me “again” to face d situation and “try” to accept it as it is. for me ignorance and acceptance are not d real answer, I can swallow whatever d media have to offer to me, but I don’t trust, I don’t trust my neighbors, I don’t trust my cousins, my government… why should I? we have to push harder if we want to see anything from that what we’re dreaming about when we were kids. we have d power to control how we’re vibrating, positively or negatively. therefore, the ability to bring whatever we want to our life is our right, if we are aware about that. we have d power to create our own wonderful reality, with faith that d universe is on our side – but for that we need to be more active. and when I mean more active I think about offline activism, when we are doing d things that we know about. when we meet people that we are sure they know what we are talking about. d new era brings new challenges. everyone that stops on our road is important. we listen and we don’t speak a lot, but we select what we say loud. it’s message, either for us, either for d listener.

:what if u could find
d nature of reality in a work of fiction?

.we no longer have to be a passive spectators or victims of uncontrollable circumstances around us. we no longer have to reactively live a life of randomness and worry. we no longer have to hope or wonder if everything is going to turn out okay, instead, we can develop into an active creators — an inventors of thoughts, feelings and positive energy that will elevate our state of being. we need to have faith that, whatever our face experiences, we’re gaining wisdom and d tools are bringing us closer and closer to our goals.


.are u a #leader? do u want to be one? what do u know about leaders. are u d change that u want to see in d world? what are u doing? what is ur work? do u trust urself? do u believe to urself? are u sure that u’re doing d right steps? where u see urself in (close) future? is it correct place for u? what is ur mission? are u happy? do u know what is love? eternal existence of ur soul? are u transcendental?

keep d struggle, answer those questions every time when they come inside ur mind, be d bird, no, be d person that will release ur bird from d cage.

new year is coming, d bells will bring d new beginning very soon. till next time – stay blessed friends!

:peace, love, unity, bliss and light! ❤

.hello partners ~

Leave a comment

Last night remarkable story happened to me, unpredictable, so that’s d reason why I’m here after a while. So, here’s d storY:

I write a project that we need to apply today and while I prepare d documents I open d link from our partners from Spain. Our Bulgarian partner sent me d link. We are project partners in this project with my organization KONTEXT. But d story will not be for d project but for something else that I find enormously GREAT, something that inspire me a lot.

* * *

iniAnd I press d link for Isla CreActiva, Sociocultural Association from Spain and after a while I recognize part of one poster design that I made few years ago. It is part of their home/ front page and surprised me a lot.

I almost forgot about this poster. Actually I designed it as a part of d celebration of d VOLUNTEER DAY and I wrote a post about. It’s great when u create something and u post it on ur blog and few years after u see ur art piece as part of some community, group, web page, portal, association. The name of d post that I wrote in that time is :International Volunteer Day & voila participation, and is actually December 5th, 2011.

When I opened d site for first time I did not notice, I began to use their categories, history, their actions, what kind of projects have done, but even then I recognized the font of the letters which I had chosen. Piece of d poster poster d organization is using as a header which publicize  and promote d European program Youth in Action.


I am grateful to this whole situation, to my emotions, to d coincidence in d universe.To find someone by accident with someone that u do not know at all, to be a partner organization with someone from Spain who previously share something from u and is dialing a partnership with you in some way even though unconsciously, along the line of the same sensibility, creativity and message. I say coincidence but I am not sure, maybe is not only coincidence, maybe is about real connections, cosmic ones. who knows?! anyway d whole situation is magical, motivational, really incentive.

Hopefully this project that we will apply now will go well and we meet in future and I tell them d story in real time. For sure they will be surprised. 🙂

Thanks Emi (BYF) for d link! This is d poster ~ 🙂



Leave a comment

Има еден документарен филм со истиот наслов. Како тренер за форум театар на еден семинар за хив/сида во Струга, имав можност да направам една игра во која учесниците ја испуштаа истата позитивна енергија, како во овој документарец. Идејата беше да се направи игра со која децата ќе се опуштат и меѓесебно ќе се запознаат. Најпрво требаше да движат брзо и да направат конфузија, после тоа требаше да одат во slow emotion (бавно), па требаше да скокаат, да викат, да одат на една нога. И сето тоа и уште многу други начини, за на моменти да седнуваат, да легнуваат по стомак, па по грб, за да имат време малку да здивнат и повторно да скокнат, да викнат ЕЈ и повторно да продолжат да се движат конфузно. Додека течеше играта, во умот ми помина сликата од докуметарниот филм и се се мислев како да ја внесам оваа сцена во практиката на ова што течеше во моментот. Им реков да седнат, на што не се мислеа многу, ни пак на тоа каде ќе седнат или до кого. Веќе беа подолго време испотени и среќни со насмевки на лицата, и кога им реков да седнат беа уште позадоволни. Ја играв и јас играта со нив. Седнаа, се издишаа, беа во блажена испотена состојба. Околу нас имаше многу енергија, горевме од топлина како да е средина на лето, а беше почеток на ноември. Ја чекаа наредната акција од мене. Реков: кренете ги рацете горе!
Веќе на сите им беа рацете горе. Ја добив сцената од филмот, само уште ми требаше звучна комуникација. Мелодијата е таа што уште толку ги спојува луѓето. Им реков да употребуваат согласки, ама тивко. Ја имав и мелодијата. Беше магично. Им благодарам на сите што учествуваа во оваа групна активност.

автобуска приказна

Leave a comment

Синоќа сум заспал некако неподготвен. Се разбудив утрово во четири, иако требаше половина час покасно. Телевизорот работеше како во моментото кога слушам вести, гласност висока и светлината како по времето после вестите на А1 телевизија. Заспав гледајќи филм на кој сега во моментот неможам ни да се сетам, а мислам дека нема да има потреба никогаш ни да мислам понапорно за да се сетам. Имаше уште десетина минути до четири кога ги отворив очите за прв пат, и инстиктивно со огромна мрза повторно ги затворив со идеја да продолжам да спијам, иако светлото во собата работеше и телевизорот исто така. Но, повторно ги отворив, и се сетив зошто овојпат мојата интуиција работи и нема да успеам да спијам повеќе. Имаше уште два часа да се подготвам за патувањето кое ми претстоеше, без разлика на тоа дека многу ми се спиеше, а имашe поминато само околу осум часа од претходното патување кога се вратив дома. Лежев уште малку во креветот, но нестрпливоста да станам и да се подготвам ме притисна и станав. Вообичаено подготвување. Извадив неколу користени маици од ранецот, блузите ги вратив и си помислив дали и овојпат да земам дебело зимско палто на почетокот на есента, но решив да не го земам со мене затоа што овојпат одев за Битола, а синоќа се вратив од Софија каде се разбира е малку постудено дури и во есен. Погледнав низ прозорецот да видам дали ќе патувам повторно по дожд и бев малку среќен кога видов дека времето е мирно и нема дожд. Не ми е пријатно кога сум натоварен со прилично голем ранец и уште еден помал, и згора на тоа и да врне. Ја разбудив мајка ми да ми свари кафе и да се испратиме. Го пиев кафето полека и размислував дали да тргнам пеш до автобуската станица или да си викнам такси. Погледнав во часовникот беше околу пет и неколку минути и решев да одам пешки и да се раздвижам малку и да се подготвам за седиштето во автобусот кое во последно време ми стана мојот втор “омилен” кревет. Пред да си го ставам ранецот на грбот се сетив дека треба да си ја земам новата паста од купатилото и да земам неколку стапчиња за чистење на уши. Се вратив во собата, го зедов мобилниот телефон и кога видов колку е часот, сфатив дека мојот нормален часовник доцни со околу петнаесет минути. Ја избрав втората опција како да стигнам до автобуска затоа што за првата веќе немав време. Се јавив на такси, повикав и остануваше да чекам да дојде. Овој ден го започнав доста конструктивно. Таксистот немаше пари да ми смени и застанавме на едно Tобако да си купам цигари и се разбира да ги сменам парите. Во исто време заедно со мене стигнаа и весниците, така решив освен цигари да си земам и весник и место да спијам да го поминам времето во автобусот во дознавање на настаните за денес уште рано наутро. На автобуската станица стигнав на време, си купив билет и имав време да испушам една цигара пред да тргнеме. Времето за една цигара се претвори во време за две така да испушив две цигари. Почна да се разденува кога тргнавме и ми се допаднаа боите на небото кои како да ја разбиваа ноќната темница и полека ја испраќаа месечина како срп, да оди на спиење. Не бевме ни излезени од Струмица кога веќе можеше нормално да се гледа без дополнителна светлина од престарите сијалици овде во автобусот. Го отворив весникот во кој имаше уште еден весник гратис и почнав полека да читам свесен дека ако не друго си најдов нешто да се занимавам и анимирам додека патувам. Решив овојпат да читам по ред, а не како секогаш само култура, иако не мислам дека политиката во нашава држава е толку занимлива за читателите. Сепак “претседателот” на нашава мала држава вчера беше на состанок во Америка, а и премиерот имаше некаков состанок со претставниците на политичките партии кои се во парламентот. Така си читав се додека не стигнав до Неготино каде имаше пауза од десет минути и немаше повеќе страници на весниците кои би можел да ги читам, освен оние за спорт што и не ми се баш занимливи. Се качивме во автобусот после паузата и решив да го отворам лап топот и да почнам да го пишувам ова како солуција место спиење. Германец убил дете од 11 месеци и тоа сопствено, не дека тој го родил, но негово било. Го нашле бебето на подот во станот избодено со нож, таткото сам се пријавил, а за мајката не пишуваше ништо. Се мислам зошто всушност ја малтретирал жена му да носи девет месеци дете во стомакот за после истото време за детето надвор со плус два месеца да му го земе животот. Подобро да не ја мачел ни жена му ни тој да се измачува. Можеби пак детето имало мана и не сакал да го мачи детето цел живот па сакал да му ги скрати маките со кои ќе се сооучувал и тој и неговото дете во текот на животот кој му претстоил на детето. Таква информација немаше. Или пак разбрал дека детето не е негово и дека жена му го изневерувала. Но, така пак не е криво тоа мало суштество за тоа ако треба некој да ја превземе вината тоа како прво се разбира треба да биде жена му,а како второ швалерот се разбира. Груевски во последно време само се маши да му каже нешто на претседателот не ми е јасно зошто не отиде директно во неговиот кабинет и не се реши ова еднаш за секогаш, како во крими детективските филмови. Да ја отвори вратата, да влезе и да му каже друже претседниче еве јас дојдов да ти кажам лично и персонално да си ги собереш парталите и да си одиш еднаш засекогаш од политичката сцена, затоа што ти презентираш лош естаблишмент. Па не е само кокаин и виски естаблишмент. Да го каже тоа и да стане да си оди задоволен ако не за тоа дека тој навистина ќе си оди за тоа што барем ќе си ги излечи комплексите како вмровец кој не ги сака есдеесовците. Политиката на моменти ме иритира до тој степен да не сакам воопшто да размислувам на тема политичари, политички маневри, падобранци. Како моше место политичари оваа држава да раѓа дегенерици чија животна желба им е да носат костими и луѓето да им должат пари. Нели политиката е измислена за да има рамноправност и луѓето да имаат еднакви возможности. Можеби и некој од младите перспективни политичари за десетина години ќе се сети за тоа, а можеби и ќе го примени. Па да нема луѓе кои даваат пари и луѓе кои должат пари, а да се мисли дека просечната плата е 17 500 денари, а луѓето работат за седум илјади и тоа со се парите за јадење на работа (хранарина). На политиката и нема крај како и на мизериите со кои се соочува сегашниот човек. Секогаш кога размислувам за политика ми е толку лошо што станувам експерт како и сите граѓани на Македонија затоа што поради тоа што немаат што да работат зборат само за политика и во текот на овие осумнаесет години имаат направено такви експертизи што можат на секое прашање да најдат одговор, и на секој проблем решение, ама само теоретски. Но, весникот немаше само политика за среќа. И црна хроника.Од утре почнува филмскиот фестивал Манаки во Битола. Супер. И јас сум во Битола. Ќе можам ако не повеќе да одам и да се видам со некои луѓе со кое се запознав во Косово на Докуфест. Фестивал исто така за филмови, но документарни. Ме изненади програмата на фестивалот Има играни, краткометражни, студентски. Се надевам нема да имам многу обврски со проектот поради кој одам за Битола и ќе го посветам моето време за филмската програма. Утре има и интересен перформанс во Скопје на настанот Бели ноќи, би сакал да можам да се поделам и да присуствувам на двете т.е. трите работи во исто време. Криво ми е на моменти дека на сум на програмата на Бели ноќи оваа година, иако можев да бидам со некаков перформанс или што нема да можам да сум на Манаки филмфестот постојано па макар и да работев нешто како и на некои други филмски фестивали. Можеби следната година. Ми исцезнаа повеќе од настаните кои ги прочитав, а баш уште некои од нив сакав да ги искоментирам. Уште сум во автобусот, до Битола има уште еден саат патување. Но мозокот ми се презасити со активности ова утро и сакам да оставам уште малку батерија на машината на која пишувам за да можам да си проверам mail кога ќе стигнам за ако евентуално има потреба да се координирам за младинската работа што треба да ја работам во текот на овие неколку дена. А и автобусот доста тресе така да ја завршувам оваа автобуска приказна во автобусот каде всушност и ја започнав.

Будно Битисување

Leave a comment

Како прво, ова место континуирано ќе го користам како архива за работите и нештата кои се поврзани директнo или индиректно со мене.
Ќе се обидам да се следам во се она што мене ме исполнува, и на моменти ми дава насоки по кои треба да се држам.
толку за почеток…
можеби и ќе го избришам ова после некое време
поздрав за сите што ќе ме следат!

%d bloggers like this: