:d stage for contemporary street art

1 Comment

Every year as a part of Balkan Youth Festival there is d stage for contemporary street art that I coordinate also as participate. This year we had few EVS volunteers interested in participation also as some local street artists and d kids from the city that on d end had opportunity all together to make one graffiti.

Besides d painting as part of d stage for contemporary street art there are d brake dancers. We design a special stage for them where they can compare there style of dancing also as gain some new tips and tricks. Proper music absolutely: Hip – Hop, R&B & some brake bits.

Regularly we make this event in d evening while before the start of d night concerts and there are crowds of people and tourists that are interested in that what we do and d whole atmosphere that we create in d front of hotel Sandanski in Sandanski is amazing and unique.

The brake dance groups were amazing, they were playin more then two hours and in that time Erika [Italy] done her amazing painting. Desi [Bulgaria] draw amazing eye on her wooden board, the Turkish & Polish girls made fantastic play with d colors and their ideas. Ina [Bulgaria] experiment with d materials and d techniques that she include in her work and Toni [Bulgaria] paint for this year stage for contemporary street arts some fashionable, stylish painting.

There were few more people including me that were participating and made creative energy during Balkan Youth Festival and as coordinator of this activity I can say that we’ve done pretty good job. Later, during d festival days we show our works on few places around d city and also use them as a part of d Eco- Happening that followed in d program.

We had one tattoo master that drawn to our bodies temporary tattoos also as few jugglers that animate d kids that were in the city park ally. We finished the paintings & we set them around the trees in the ally of the park. Different levels of light from the street lights was giving different perspective on the pictures that makes them more attractive.

The people that were going to the BYF – Concert had the opportunity to see the setting of the Night Street Exhibition.

It was good to learn how to work in team with the EVS volunteers on d festival. We bring d materials and build d whole stage together and after, when the activities were off and d people from Sandanski were preparing for d night concerts @ d Theater we collect all d things and clean d space.

..interesting for me was d group of 10 kids with BMX [bikes] that were with us during d whole time,  from time to time asking if there are some colors or sprays that they can use. ..In d first one hour I was trying to convince them that they are pretty small to paint on this big boards but after a while I decide to give them d opportunity to learn more about d street art and to take active participation in our activity.

After I explain them shortly how can they use d sprays, they decide all together to write BYF [Balkan Youth Festival] and colored d letters together. I hope that this was good experience for them and that they will want to continue with d art in general and be my real participants in d next years.







.The Stage for Contemporary Street Arts was successfully covered by the media – most of the participants gave an interview and the process of their work was shot by the photographers of the BYF.

:if u’re interested to see more pics u can check the BYF fb profile and their album ~

Monster.S for soliDAR*ity


For the exhibition that took place in the Maison de la famillies in Metz I decide to create art piece that will be mix of the three techniques/ workshops that were actually part of the youth exchange connect with contemporary art called Voice of Art.

Voice of Art was a youth exchange organized by the association Together, on my blog for my stay in France you can find other articles connected with it. In this exchange participants from 6 countries were able to learn more about contemporary art and also to create part of their ideas participating in three workshops: street art, art installations and multimedia.

The street art workshop was leaded by me and can find more about here. The other two workshops were leaded by Bruno de Sario, Italy [art installation] and  Agnieszka Piatczak, Poland and Ramses The lonelywarrior, France [multimedia].

I have some expirience with video/ multi media and installations from before and I felt perfect opportunity to try to play with this three forms and create mixed media work that will be connect and will express the way how I accept and understand the topic of this excange ‘solidarity’

The last period I use my facebook status to write some shorts about monsters and monster mood and somehow I find connection between the monster.s and solidarity. I try to show the main feelings that I have when I think about solidarity. I made monster[s] that [are] push[ing] for solidarity.

Monster.S for Solidarity

In the painted form I played with graff, stickers and expressionistic techniques. The stickers that I made before I apply in the wooden board same as sometimes I put them on the walls around the places where I travel.. ..

In the installation I try to use as less as possible, because one of the aim in my works is to show that a lot of things can be created from low budget materials, most of them organic and easy for recycling.This ecoLogic.al way of creating art in my eyes is the future of the contemporary design, art & living.

In the short conceptual and bit experimental video I give a soul to the monster that I already have it in 2 forms..that comes to my concept like finishing the circle of 2D, 3D with bringing the monster in moving and giving him life. I create monster with feelings..

The combination of this 3 forms bring my idea and concept in final result in which the message is clean..if u understand it good if not again good 🙂

Monster.S for Solidarity




Monster for Solidarity from Kihu Potru on Vimeo.

DAR* – in Macedonian means gift..most of the time not material one..

What about Con.Tempo.rary arT?

Leave a comment

In the wireless connection I found colors on the top of the TV. The youth in the box were speaking about art. Modern or contemporary?
If you still can’t find the difference between these two periods in the creative era don’t worry because the line between those is not very good defined, except that the artist in the contemporary period can use the telephone, video, TV, and all the modern technology we have now. In the modern period the artists still didn’t have some of those materials/ products.
If we are looking for the right definition about the word Contemporary we know that it means “art that has been and continues to be created during our lifetimes”. In other words, contemporary to us.
It is a period that started in the 60’s and the beginning of the 70’s. As we saw that after the postmodern there where still new things coming and the designers and artists show totally new ways of expressing themselves.
The difference in this last period of the evolution of art is that you can write on the paper and it is not necessary something to be written at all. It is also not necessary to be explained to the audience what does that mean. It’s all about the human eye and how it accepts these works of art. Usually nowadays we can find groups of artists gathered in community, creating conceptual stuff which are difficult to be explained and are observed only from small circles of people who are into art. Over the past 40 years we saw what kind of shapes and forms this period can create to evolve into today’s level where the reception of art is crystallized till moment of refinement.
Every different period brings new waves in different fields of the normal day living. We live in      time when we wait for new application and upgrade of the old one everyday, when good commercial, advertisings and designs take our attention. We want to enter in objects that bring us new way of thinking and combine the elements and the knowledge from the classical ages till now. Exactly that is living in contemporary environment.
There are new lines in the forms of the architecture that starts building in the last 30 – 40 years, different relation with the theatre, painted art, photography, literature, movie and all other brunches of the art as a whole.

New forms were born like art installations, multi media, visual art etc. There are different issues with which the artist or the groups connect with, such as feminism, multiculturalism, globalization, bio-engineering and AIDS and cancer awareness. Most of the time, contemporary art is closely related to the modern, postmodern and avant-garde period of art. In today’s art, materials which are used in the creation of an art-work are collection of information that the materials carry by themselves and their combination is aimed to convey a specific thought / paragraph for a particular condition.

Ones of the best presenters of this period who border with the postmodern are Marina Abramovich (performance artist), Banksy (graffiti artist), Yoko Ono (musician, artist), Laurie Anderson (performance artist), Slaven Tolj (performance, installation artist), Richard Wilson (sculptor), Philip Pocock (internet and installation artist), Kenneth Noland  (painter), Charles Bukowski (writer, poet), Takashi Murakami (sculptor and painter), Santiago Calatrava (architect)  and so much more situated in a lot of different categories like feminist art, neo-conceptualism, neo-expressionism, multiculturalism, graffiti movement, neo-pop, futurism, minimalism and so on.
Contemporary art is art in action. As a whole, it is very difficult to analyze it, mostly because of all those groups and subgroups in which artists define their expression. Groups create art that is engaged, which is protest or support of a political process, a revolt against a global problem, poverty, discrimination, gender inequality, environmental problems etc..

Nowadays, art is taking part of everything. When you buy products you choose those who have better form and design, on TV and internet we more often stay on some programs and pages that bring something unique and not seen before. The things that we can see in the galleries are based on deeper concept that is the main point on which we should put attention.
Contemporary artists are here to bring progressive ways of understanding the life like sustainable and innovative living with use of organic and recycled materials. When mother Earth is more respected, all her resources can be used in more creative way.
Everything what we do in present time can be seen as a contemporary way of living and the works that we produce can be seen as contemporary art. 🙂
On this exchange we are going to talk about contemporary art and we will share our knowledge about art during this modern age of living. We are also going to discuss about the materials which are used by the present artists in order to create their works and what kind of message they bring.
There will be workshops where we will express our ideas via all those different ways.


facebook froup


Leave a comment

Има еден документарен филм со истиот наслов. Како тренер за форум театар на еден семинар за хив/сида во Струга, имав можност да направам една игра во која учесниците ја испуштаа истата позитивна енергија, како во овој документарец. Идејата беше да се направи игра со која децата ќе се опуштат и меѓесебно ќе се запознаат. Најпрво требаше да движат брзо и да направат конфузија, после тоа требаше да одат во slow emotion (бавно), па требаше да скокаат, да викат, да одат на една нога. И сето тоа и уште многу други начини, за на моменти да седнуваат, да легнуваат по стомак, па по грб, за да имат време малку да здивнат и повторно да скокнат, да викнат ЕЈ и повторно да продолжат да се движат конфузно. Додека течеше играта, во умот ми помина сликата од докуметарниот филм и се се мислев како да ја внесам оваа сцена во практиката на ова што течеше во моментот. Им реков да седнат, на што не се мислеа многу, ни пак на тоа каде ќе седнат или до кого. Веќе беа подолго време испотени и среќни со насмевки на лицата, и кога им реков да седнат беа уште позадоволни. Ја играв и јас играта со нив. Седнаа, се издишаа, беа во блажена испотена состојба. Околу нас имаше многу енергија, горевме од топлина како да е средина на лето, а беше почеток на ноември. Ја чекаа наредната акција од мене. Реков: кренете ги рацете горе!
Веќе на сите им беа рацете горе. Ја добив сцената од филмот, само уште ми требаше звучна комуникација. Мелодијата е таа што уште толку ги спојува луѓето. Им реков да употребуваат согласки, ама тивко. Ја имав и мелодијата. Беше магично. Им благодарам на сите што учествуваа во оваа групна активност.

автобуска приказна

Leave a comment

Синоќа сум заспал некако неподготвен. Се разбудив утрово во четири, иако требаше половина час покасно. Телевизорот работеше како во моментото кога слушам вести, гласност висока и светлината како по времето после вестите на А1 телевизија. Заспав гледајќи филм на кој сега во моментот неможам ни да се сетам, а мислам дека нема да има потреба никогаш ни да мислам понапорно за да се сетам. Имаше уште десетина минути до четири кога ги отворив очите за прв пат, и инстиктивно со огромна мрза повторно ги затворив со идеја да продолжам да спијам, иако светлото во собата работеше и телевизорот исто така. Но, повторно ги отворив, и се сетив зошто овојпат мојата интуиција работи и нема да успеам да спијам повеќе. Имаше уште два часа да се подготвам за патувањето кое ми претстоеше, без разлика на тоа дека многу ми се спиеше, а имашe поминато само околу осум часа од претходното патување кога се вратив дома. Лежев уште малку во креветот, но нестрпливоста да станам и да се подготвам ме притисна и станав. Вообичаено подготвување. Извадив неколу користени маици од ранецот, блузите ги вратив и си помислив дали и овојпат да земам дебело зимско палто на почетокот на есента, но решив да не го земам со мене затоа што овојпат одев за Битола, а синоќа се вратив од Софија каде се разбира е малку постудено дури и во есен. Погледнав низ прозорецот да видам дали ќе патувам повторно по дожд и бев малку среќен кога видов дека времето е мирно и нема дожд. Не ми е пријатно кога сум натоварен со прилично голем ранец и уште еден помал, и згора на тоа и да врне. Ја разбудив мајка ми да ми свари кафе и да се испратиме. Го пиев кафето полека и размислував дали да тргнам пеш до автобуската станица или да си викнам такси. Погледнав во часовникот беше околу пет и неколку минути и решев да одам пешки и да се раздвижам малку и да се подготвам за седиштето во автобусот кое во последно време ми стана мојот втор “омилен” кревет. Пред да си го ставам ранецот на грбот се сетив дека треба да си ја земам новата паста од купатилото и да земам неколку стапчиња за чистење на уши. Се вратив во собата, го зедов мобилниот телефон и кога видов колку е часот, сфатив дека мојот нормален часовник доцни со околу петнаесет минути. Ја избрав втората опција како да стигнам до автобуска затоа што за првата веќе немав време. Се јавив на такси, повикав и остануваше да чекам да дојде. Овој ден го започнав доста конструктивно. Таксистот немаше пари да ми смени и застанавме на едно Tобако да си купам цигари и се разбира да ги сменам парите. Во исто време заедно со мене стигнаа и весниците, така решив освен цигари да си земам и весник и место да спијам да го поминам времето во автобусот во дознавање на настаните за денес уште рано наутро. На автобуската станица стигнав на време, си купив билет и имав време да испушам една цигара пред да тргнеме. Времето за една цигара се претвори во време за две така да испушив две цигари. Почна да се разденува кога тргнавме и ми се допаднаа боите на небото кои како да ја разбиваа ноќната темница и полека ја испраќаа месечина како срп, да оди на спиење. Не бевме ни излезени од Струмица кога веќе можеше нормално да се гледа без дополнителна светлина од престарите сијалици овде во автобусот. Го отворив весникот во кој имаше уште еден весник гратис и почнав полека да читам свесен дека ако не друго си најдов нешто да се занимавам и анимирам додека патувам. Решив овојпат да читам по ред, а не како секогаш само култура, иако не мислам дека политиката во нашава држава е толку занимлива за читателите. Сепак “претседателот” на нашава мала држава вчера беше на состанок во Америка, а и премиерот имаше некаков состанок со претставниците на политичките партии кои се во парламентот. Така си читав се додека не стигнав до Неготино каде имаше пауза од десет минути и немаше повеќе страници на весниците кои би можел да ги читам, освен оние за спорт што и не ми се баш занимливи. Се качивме во автобусот после паузата и решив да го отворам лап топот и да почнам да го пишувам ова како солуција место спиење. Германец убил дете од 11 месеци и тоа сопствено, не дека тој го родил, но негово било. Го нашле бебето на подот во станот избодено со нож, таткото сам се пријавил, а за мајката не пишуваше ништо. Се мислам зошто всушност ја малтретирал жена му да носи девет месеци дете во стомакот за после истото време за детето надвор со плус два месеца да му го земе животот. Подобро да не ја мачел ни жена му ни тој да се измачува. Можеби пак детето имало мана и не сакал да го мачи детето цел живот па сакал да му ги скрати маките со кои ќе се сооучувал и тој и неговото дете во текот на животот кој му претстоил на детето. Таква информација немаше. Или пак разбрал дека детето не е негово и дека жена му го изневерувала. Но, така пак не е криво тоа мало суштество за тоа ако треба некој да ја превземе вината тоа како прво се разбира треба да биде жена му,а како второ швалерот се разбира. Груевски во последно време само се маши да му каже нешто на претседателот не ми е јасно зошто не отиде директно во неговиот кабинет и не се реши ова еднаш за секогаш, како во крими детективските филмови. Да ја отвори вратата, да влезе и да му каже друже претседниче еве јас дојдов да ти кажам лично и персонално да си ги собереш парталите и да си одиш еднаш засекогаш од политичката сцена, затоа што ти презентираш лош естаблишмент. Па не е само кокаин и виски естаблишмент. Да го каже тоа и да стане да си оди задоволен ако не за тоа дека тој навистина ќе си оди за тоа што барем ќе си ги излечи комплексите како вмровец кој не ги сака есдеесовците. Политиката на моменти ме иритира до тој степен да не сакам воопшто да размислувам на тема политичари, политички маневри, падобранци. Како моше место политичари оваа држава да раѓа дегенерици чија животна желба им е да носат костими и луѓето да им должат пари. Нели политиката е измислена за да има рамноправност и луѓето да имаат еднакви возможности. Можеби и некој од младите перспективни политичари за десетина години ќе се сети за тоа, а можеби и ќе го примени. Па да нема луѓе кои даваат пари и луѓе кои должат пари, а да се мисли дека просечната плата е 17 500 денари, а луѓето работат за седум илјади и тоа со се парите за јадење на работа (хранарина). На политиката и нема крај како и на мизериите со кои се соочува сегашниот човек. Секогаш кога размислувам за политика ми е толку лошо што станувам експерт како и сите граѓани на Македонија затоа што поради тоа што немаат што да работат зборат само за политика и во текот на овие осумнаесет години имаат направено такви експертизи што можат на секое прашање да најдат одговор, и на секој проблем решение, ама само теоретски. Но, весникот немаше само политика за среќа. И црна хроника.Од утре почнува филмскиот фестивал Манаки во Битола. Супер. И јас сум во Битола. Ќе можам ако не повеќе да одам и да се видам со некои луѓе со кое се запознав во Косово на Докуфест. Фестивал исто така за филмови, но документарни. Ме изненади програмата на фестивалот Има играни, краткометражни, студентски. Се надевам нема да имам многу обврски со проектот поради кој одам за Битола и ќе го посветам моето време за филмската програма. Утре има и интересен перформанс во Скопје на настанот Бели ноќи, би сакал да можам да се поделам и да присуствувам на двете т.е. трите работи во исто време. Криво ми е на моменти дека на сум на програмата на Бели ноќи оваа година, иако можев да бидам со некаков перформанс или што нема да можам да сум на Манаки филмфестот постојано па макар и да работев нешто како и на некои други филмски фестивали. Можеби следната година. Ми исцезнаа повеќе од настаните кои ги прочитав, а баш уште некои од нив сакав да ги искоментирам. Уште сум во автобусот, до Битола има уште еден саат патување. Но мозокот ми се презасити со активности ова утро и сакам да оставам уште малку батерија на машината на која пишувам за да можам да си проверам mail кога ќе стигнам за ако евентуално има потреба да се координирам за младинската работа што треба да ја работам во текот на овие неколку дена. А и автобусот доста тресе така да ја завршувам оваа автобуска приказна во автобусот каде всушност и ја започнав.


Leave a comment

Во периодот додека во посета на младинскиот центар Акција и Различност каде што работам како проект координатор беа три Американски студентки кои требаше да работат на десет дневен проект со роми ( кои на крај излегоа дека се турци ), бевме во посета на едната куќа домаќин (host family) на едната од девојќите- Alex. Додека една од девојќите беше сместена кај мене, другата кај една фамилија од мојот град, Алекс требаше да биде сместена кај некоја од ромско – турските фамилии кои всушност и беа целна група за овој проект.
Еден ден после официјалното завршување на работните обврски кои ги имаа девојќите ( работа во групи со деца од турска националност), Алекс ни кажа дека имаме покана да ја посетиме нејзината фамилија и да пиеме кафе. На ова сите одговоривме потврдно и заедно со децата од групата тргнавме кон нивното маало. Прошетката беше забавна затоа што сите оние делови од градот кои досега ми беа познати, дури и премногу сега за прв пат ги гледав како непознати и со одговорите што ги давав на американките повторно ми се отвараа, и на моменти се чувствував исто како странците што беа во нашата група. Освен американките во посета на мојот дом беше и еден мој пријател Бас (Бастијан), кој го запознав додека бев на еден младински фестивал во Република Бугарија, а дојде од Холандија и ме посети како дел од неговата предвидена турнеја низ југоисточна Европа. Сите заедно како една весела група полека стигнувавме кон местото каде што требаше да го испиеме нашето попладневно кафе. По пат не застануваа и не прашавуваа од каде сте, што правите овде, каде одите, сите деца и млади од Турска националност кои живеат во делот од градот каде одевме. Моментите ги искористивме за да ги запознаеме нивните манири, начинот на живеење, како и односот што го воспоставуваат со нас. Кога сакавме да направиме фотографии од нивното место и од нив тие како професионални модели позираа и беа најсреќни на свет дека некој им посветува внимание. Поради тоа што децата со кои работевме во центарот беа навистина познати во нивното маало колку повеќе се наближувавме кон куќата каде што беше Алекс толку повеќе бројот на деца што не придружуваат се зголемуваше. На крајот на нашата прошетка стигнавме до куќата на Алекс каде бабата која беше домаќин не пречека со раширени раце, не покани да влеземе и ни даде на знаење дека е премногу среќна што има шанса да ги запознае сите што во моментот се околу Алекс затоа што ја прифатила како вистинска ќерка каква што нема, а има тројца синови кои живеат во Германија. Куќата гром, најпрво помислив дека или живеат повеќе од дваесет луѓе таму т.е. цела фамилија или пак е станбена зграда. На крај излезе дека во куќата живее само бабата, а ја изградил нејзиниот сопруг во периодот додека живееле уште во Германија. Но откако тој починал и нејзините деца уште живеат во Германија, таа сама живее во таа огромна и целосно средена куќа. Стануваше збор за една навистина добра жена, домаќинка која сите работи поврзани со неа и нејзината фамилија ги држеше под контрола. Сите седнавме во дворот на нејзината куќа и нејзините внуци не послужија со секакви слатки, сок и се разбира турско кафе. Турското кафе и навистина беше такво, мало и многу јако, баш како што го пијат турците додека ние го правиме не толку јако и пиеме по повеќе. После пријатната попладневна прошетка и гостито кај бабата Јаша ако не се лажам (или можеби јаша на турски знаши баба), ја оставивме Алекс во пријатната атмосфера на нејзина фамилија домаќин да завршат со вечерата, а јас со моите гости Бас, Изабел- мојата home sister (девојката што спиеше кај мене) и Ленче колешката која беше одговорна за овој проект отидовме кај мене затоа што беше време за вечера за сите. Така се заврши пријатната прошетка која траеше и траеше ако не повеќе – цел ден.

.Ако сакате да видете повеќе фотографии од прошетката од тој ден посетете:

%d bloggers like this: