PotRu in ACT(i)ON!

2 Comments

Like a part of the stage for Contemporary arts on Balkan Youth Festival I had the opportunity to participate in the painting in two street art paintings.      The atmosphere while I was drawing was very good, the local citizens were making walk to the way to the summer theater and park, from the side that go up, and to the center of the city, on the side that goes down. We were spread in the little forest in front of the hotel Sandanski, which just show the beautiful and big city park. On the opposite side brake-dancers were dancing on HIP-HOP, R&B  and Brake Beat music.

уо уѕоу

In the air you could feel the smell of the colors, the noise of the rhythm the spray cans. With smile on my face I welcomed the little kids that arrived and ask me what I am painting, because I was drawing  short cut of the word YOUTH like U-TH,  and it was very difficult to be recognized at the beginning. They were asking me about the colors, and why I choose this word. I answered them that the future is in the hands of the Youth, that all the youngsters could  create better tomorrow. I sad to someone that in the real life if you get material and space where you could express yourself  like author when you want, then we talk about real progress in his own meaning.

у уо1

We finished the painting we set the paintings around the trees in the ally of the park. Different levels of light from the street lights was giving different perspective on the pictures that makes them more attractive. The people that were going to the BYF – Concert had the opportunity to see the setting of the Night Street Exhibition, and unnoticed pass in the opening  of the exhibition. I took my back pack, made a circle around the exhibition, and satisfied I catch the way to the concert.

In the second day when the stage of contemporary art happened I decide to draw character with some content around him. I wanted the moment to hit in same time on the character and on the content also, that’s why I choice more simple character and not so complex story in front of him. I wanted the story to show  the vision of one young man and everything to be in one composition with the topic that I draw before U-TH. This time I choose  to draw on a horizontal surface  and I took material long 4 meters, After I put the character in the beginning of the picture, I decide to put my vision in mechanism of one clock, or the process of time passing, with more colors inside. Every deferent position and condition  which every Youth can find himself. Some of the parts are separating, from one they are becoming two and after they are becoming one again.

ок 2

I was impressed by one old man, local photographer who was following the process of my painting, and ask me for one photography. I know that I wont see this photography, but somehow I felt nice when he ask me to make a photography. I saw how he sees the life trough the  prism of his lens, and I wanted to be a part of that tape, I know him from the past years. He is one of the oldest supporters of the festival.

5

And for him the festival is good. It makes him to be younger, and for me the conversation with him was a lesson, I was following him calmly while he was telling his story and the way how the local people salutes him. He told me the he likes the colors and the concept, I said thank you, for the photography also. I finished the picture few minutes before the start of the concert, we put the paintings around, and intimately between the participants we opened the Night exhibition and with our back packs together with the crowd we went to the summer theater for the beginning of the concert.

Advertisements

Take the money, I mean ME!

Leave a comment

for “Cash and Marry”
documentary movie by Atanas Georgiev

cash&marryOne of the movies which are part of the DokuFest program in the Balkan Docs category is “Cash and Marry”,  which I recently saw and was pleasantly surprised. This movie, by Atanas Georgiev, is a Balkan story about people who try to make their way to Europe. It’s a story about Balkan men with student visas who try to gain an Austrian passport by “buying” a wife once they reach “Europe.” It is about the risk they take by giving 7,000 Euro (or more) in order to get in a marriage with citizens from the European Union as a solution to their current problems.

The issues raised in this controversial movie are serious ones. How does it feel to be a second-category citizen, and what does it entitled to establish your own identity within the European labyrinths? The movie portrays the sincere moments and the humor which comes together with reality and truth in such situations. Should society generate such layers of itself and should anyone be a victim of such a future?

The movie “Cash and Marry” is a production of Macedonia, Austria, Croationa, and the U.S.A., and the project was prepared for 10 years in advance. The music is done by Foltin (Фолтин), which is a popular band for the theater and film music scene in Macedonia, and on the Balkans and Europe. The music in “Cash and Marry” has a unique Balkan-European sound which makes the movie appealing to watch.

The attractiveness of this issue is considerable. There are people from Austria who have seen the movie and had no idea of this problem in their own country. This movie is relevant because there are such cases of buying marriages and women in all of the European countries, and it represents the way in which Balkan people see themselves. The technical aspects, facilitated by the movie’s crew, are excellent. The mere fact that this movie has already been to a number of big festivals and has a lot of awards is enough to make us happy that this movie is in the DokuFest program. I recommend it to everyone who finds such a topic interesting. And such it really is.

Saturday, Aug. 8, 20:30, Kino Bahce

Mite Gogov, guest from Macedonia and member of Doku Press

translated by Donika Pemova

Dokufest 8

Leave a comment

DOKUFEST GROWS BIGGER AND BIGGER

opening night at Dokufest

This year, the opening ceremony announced a spectacular issue of the festival. It began with the biographical story of famous African musician Youssou N’Dour and the movie “Youssou N’Dour – I Bring What I Love.” This is a story full of love, the hope for change in our current global reality, a kind of utopia, which is accessible to anybody. I believe this is also the purpose of DokuFest – to generate positive art and experience.

This year, the program is full of movies that leave you breathless and which are similar to each other in being screened at festivals with a high reputation. I would not pick favorites because the whole line-up of movies from all categories is filled with titles which are well-known in the documentary film scene. We can see spectacular movies in the International Docs and International Shorts categories, which are, in my opinion, the categories that represent more alternative filmmaking. Through these categories, we can see communication and messages which make the so-called Seventh Art transform moving images and sound in stories that can make us discover new ideas.

In Balkan Docs, there are new movies from the everyday life and reality that all of us in this region live in. The titles which show up on this year’s DokuFest program for Balkan Docs are some of the best ones. Among these titles, we see the best recent productions coming from Macedonia, Serbia, Kosovo, Turkey, etc.

I was pleasantly surprised by an additional category in the program, called Green Docs. This category makes the festival unique in raising the awareness of the guests and visitors in relation to ecological problems which our planet Earth is facing. Movies about the environment can change the world. Like youth worker for me Dokukids is also idea that give us the chance to see trough the eyes of the kids who share their ideas without limit in the expression.

I am happy that this year I had the chance to come to the festival again, and in this way to notice the development it undergoes. The progress, compared to last year, is evident in the wider range of films on the program in all categories, as well as in the number of visiting guests who share their work and art in film. Having open-air cinemas is a great concept, which functions well for this festival. The access to cinema is easier for all the people who live in Prizren, love movies, but during the year don’t have the opportunity to watch them in a cinema. Together with a stroll around town, anybody can watch a film at an accessible price, which is even symbolic. Communication between directors and audience is easy and open because both groups of people are at the same place. Now that the festival is nearing its end, there is one movie which I recommend and which will close Dokufest, namely “Waltz with Bashir.” It is a pleasure that I was invited to the festival this year as well, and I wish DokuFest all the best next year as well.

Mite Gogov, guest from Macedonia and member of Doku Press
photo by Albulen Ajgeri
translated by Donika Pemova

МАНАКИ !?!…what was that?

Leave a comment

Се мислев дали да напишам овде нешто за ова нешто што се вика Интернационален филмски фестивал Браќа Манаки , и подолго време не сакав да размислувам заради тоа што во суштина незнаев од каде да започнам и во кој контекст да зборувам.
Ама вака некако додека бев во Битола добив информацијадека можам да одам на филмовите и дека ќе добијам pass за сите филмови, на што изреагирав како мало дете кога му даваат БОМБОН. На отварањето неможев да одам затоа што се поклопуваше со некои од активностите на youth exchange-от, во стилот презентација на нашата држава на една од cultural event-ovite. А дојде директорот на организацијата од Битола и само ми направи да ми е криво кога ми кажа дека тој и неговата девојка (по потекло од Хрватска) ќе одат и можат да ме земат со нив со кола. Веќе бев готов да кажам ајде одиме затоа што и пред тоа на размената кажав дека морам да одам на отварање-задолжително.
Но презентацијата мораше да се направи, и не успеав да одам првата вечер. За втората вечер веќе беше по друго, завршив на време со активности, пуд под ноѓе и од Пелистер се спуштив во Битола на филм. Имаше народ кој разговараше таму, но не за филмовите туку за некаква политика. Видов еден пријател после подолго време и место вообичаениот муабет ( оооо кај си, како си, што има ), после неполна минута ми вика да донесам еден список ќе сакаш ли да се потпишеш. Го прашувам за што треба да се потпишам и тогаш ја разбрав политиката на сите овие луќе овде собрани на филмски фестивал.Целта на оваа петиција за која ми збореше мојот пријател беше да се врати фестивалот овде во Битола,а мене и баш не ми беше јасно како, заради тоа што филмот требаше да започне за некои десет минути, последователно на тој факт следува- фестивалот е тука од кај треба да се враќа. Аха, имало проекции и во Скопје на истата програма на фестивалот и скопската публика не била овде туку си го презела и присвоила фестивалот и стравот беше во тоа дека после неколку години вака и фестивалот целосно да се префрли во Скопје.
Реков ОК, дај го списокот ќе се потпишам и јас.
Некако нема смисла сите работи да се централизираат во метрополата Скопје кое може само да сонува да Биде Метропола. (барем избрал лош начин како да го постигне тоа). Помислив на театарскиот фестивал што го имаме во Струмица и на тоа да биде и тој во Скопје, макар што последниве неколку години мириса на корупција и перење пари. Не ми се допаѓаше идејата, иако во Битола процесот беше во тек.
Се потпишав.
Влегов во салата за проекции во домот на културата и имаше публика како за на кино не како за на фестивал. Ај можеби е до тоа што веќе е втор ден како да е претпоследен, па луќето не се преоптеретиле со тоа дека ќе поминат низ еден црвен тепих кој се наоѓаше на влезот. Ама се си имало причина. После некое време откако почна филмот почна да станува студено. Си викам ај само мене ми е дека сум на Пелистер и таму е ладно сега добивам flash, но и другите луѓе почнаа да шушкаат, да се преместуваат, по некое време почнаа и да си одат. Навистина беше студено во салата. На другиот ден си зедов ракија и подебела облека. Но не ми беше тоа поентата. Поентата ми беше како да има фестивал во ладна сала, како да има проекции и луѓето да седат концентрирани и да гледат филм кога постојано ти се ежи кожата и носот ти станува ладен. Факт: ако Битола сака да има фестивал треба да има и услови за реализирање на тој фестивал. Помислувам на тоа како било на отварање и ми доаѓа смешка за сите директори, бизнисмени и други како нив заедно со нивните женички кои после двеминути внатре сигурно сакале да си одат како прво заради нетемпературата во салата, и како второ заради шпанската серија која веќе им почнала дома.
Од таму почнува целото мое разглобување на проблемот наречен Манаки: Битола или Скопје. Никаде. Ако е вака подобро да не се срамиме.
На другиот ден немаше ни толку посетеност, но тоа е нормално сите паѓаат еден по еден. Мислам дека и јас ќе се разболам ако дојдам уште еднаш. Филмовите барем некои беа добри и некои ми беа непознати. По тоа се познава дека има фестивал. Но, кај се гостите на фестивалот, кај се режисерите, кај се глумците, фотографите. Нели за тоа служат фестивалите, по мое пртходно искуство. Можеби се лажам. Оваа е сигурно некој subcultural festival на кој авторите не доаѓаат затоа што се многу повлечени, авангардни и underground. Не е точно имаше и некои старци. Но имаше и студентска, експериментална и документарна програма, така пишуваше.
Третиод ден беше исто, но јас веќе си имав предпроекционен ритуал. Подебело палто, шал и ракија задолжително. Интересно е дека така умираат фестивалите во Македонија. На оние светли сцени од филмот кога се осветлува цела сала се завртуваш назад кон публиката и гледаш луѓе што можеш да ги изброиш на рацете и нозете, можеби и само на рацете. Вака и сатисфакцијата да останеш до крај не е јака, бар не како температурата во салата или посетеноста или gender balance – от. Или и девојќите беа маскирани како машки од премногу алишта врз нив.
Излегов да пијам пиво во кафе барот во Домот и имаше толку многу луѓе што личеа на филмаџии, дури му даваа посебен амбиент на целиот бар. Ама ако се такви би требало да бидат внатре на проекции, а не да ја филмуваат реалноста.
Ова не беше фестивал оваа година. Посакувам следната година битолчани да имаат вистински фестивал, и сите од Скопје што се сметаат за филмаџии да дојдат во Битола и да се чувствуваат како филмски гости. Па може и да си ја затоплат салата битолчани, па после да зборат за задржување на фестивалот кај нив, вака, еве јас го поканувам Манаки фестивалот да дојде во Струмица.
Бујрум!

%d bloggers like this: